Spraken we vijf millennia geleden nog geen woord met elkaar, met de introductie van Google Translate is het een fluitje van een cent geworden om in elke taal te ‘spreken’ (kleine miscommunicatie hier en daar nemen we voor lief).

Spreek je dezelfde taal, dan schept dat verbintenis. Iets dat met muziek als vanzelf gebeurt. In New Orleans heb ik me laten vertellen dat de mensen in de tijd van de slavernij de muziek gebruikten om elkaar beter te begrijpen. Immers, slaven werden destijds vanuit allerlei regio’s samengebracht. Op deze manier zou jazz zijn ontstaan. Is het waar? Geen idee. Een bijzonder verhaal vond ik het des te meer. Storytelling is helemaal ‘in’, maar van alle tijden; in navolging op de jazzklanken volgde muziek mét tekst.

Wat ik zo’n bijzonder lied vind, is de Piano Man van Billy Joel. Een nummer dat gaat over een man, die vanachter zijn piano verzoeknummers ‘over het leven van de gasten’ krijgt. Als aanvrager moet je pianoman wel vertrouwen. Je verstrekt hem immers zeer persoonlijke informatie. Hoe krijg je anders muziek die jouw verhaal vertelt?

In een tijd waarin het lijkt dat we steeds meer langs elkaar heen leven, wens ik u mensen om u heen die aan u vragen om iets voor hen te spelen.
Communicatie vanuit (zelf)vertrouwen. Voorkomt mis-communicatie. Vind ik, als katholiek opgevoed jochie, wel een aardige afsluiter.